Ömer Madra

"Ama, 'onları yaşadıkları yerlerde vurmak' ne kadar önemliyse, bu terorist şebekelerin Kopuk bölgenin kanlı hudutları boyunca uzanan 'teğel devlet'ler yoluyla Çekirdek'e ulaşma kapasitelerini önlemek de o kadar önemlidir.

ABD yönetiminin Irak sonrası hedefinin Suriye olacağını belirten Pentagon danışmanı ve Savunma Konseyi Başkanı Richard Perle, Irak'tan istenen "reform" şartlarının ileride Suriye'den de isteneceğini belirtmiş.

"Bu Meclis hortlak görmüşçesine suskun. Irak ulusuna – yani yüzde ellisi 15 yaşın altında olan bir ulusa – muhtemelen korkunç ölüm ve yıkım getirecek bir olgunun hemen öncesinde bu Meclis'ten çıt çıkmıyor.

İkinci Dünya Savaşı günlerindeki Churchill bastırmalarını geçtik, Cumhuriyeti kuran Meclis'in dahi bu kadar büyük zorlama altında kaldığı görülmemiştir desek yeridir.

İki seneden beri ABD'yi yöneten seçilmemiş oligarşik grubun ortaya koyduğu "tedbiran vurma" (preemptive strike), yani kendi ülkesine karşı bir tehdit algılaması halinde, tek taraflı olarak kitle imha silâhlarıyla, hatta yeryüzünün en korkunç silâhı olan atom bombalarıyla vurabileceği görüşü, BM Antl

Kudret tapıncından gözü görmez hale gelmiş merkez medyanın kuvvetli yönetici-kalemleri, kamuoyunun büyük siyasi ve ahlâki gücünü farketmeye başlamış görünüyorlar.

İnsanlar, kendilerinin gerçekleştirdikleri muazzam hareketi unutmayacaklar. 15 Şubat barış hareketinde 6 kıt'ada, 70 ülkede, 600 şehirde 12 milyondan fazla insan, genç-yaşlı, kadın-erkek, çoluk-çocuk, her dinden ve her mezhepten, sokağa döküldü.

"Sen takım elbisenle Meclis'te yemin ederken baktım ilk. Hepimiz baktık, bütün köy. Muhtar başı çekti, bi de güzel alkışladık. Herkes, ben söylemiştim o büyük adam olacak diye, dedi. Sen televizyonda yemin ederken söylediler. O güne kadar içlerinde tutarlarmış meğer. Bakma sen.

Türkiye Cumhuriyeti, olağanüstü önem taşıyan tarihi bir kararla üslerini ABD emrine verdi. Üslerin genişletilip savaşa hazırlanmasına "modernizasyon" deniyor. Bunlara "izin" verilmesi sürecine de "tezkere" deniyor. Tarihi kararı ikinci bir karar izleyecek – birincisinden de daha önemli.

Herşey akla gelirdi de, ezici çoğunlukta bir iktidarın 3 ay 3 gün içinde topluca intihar edeceği düşünülemezdi. Bu toplu intihar eylemi, rekorlar kitabına da, dünya tarihine de geçecektir. Ama, biz, savaşı durduracağız!

Yarın, Meclis'teki milletvekilleri, ülke halkının yüzde 94 oranında hayır dediği bir savaşa katılıp katılmama kararını alma durumunda.

Başta Doğan grubu organları olmak üzere medyanın büyük kesimi ABD ile beraber iyice "zorluyor." Hükûmet de zorlanıyor ha zorlanıyor. Bayram tatiline "ağız tadıyla" girebilmek için, tatilden önce Meclis'ten karar çıkartma girişimleri başlamış durumda. Yani önümüzde üç-dört gün birşey kaldı.

Booker Prize ödüllü ünlü romancı Arundhati Roy, üç gün önce Porto Alegre'de neredeyse on bin kişinin önünde yaptığı konuşmasında, imparatorluğa nasıl karşı konur sorusunu cevaplamaya çalışırken şöyle diyordu: "Büyük şirket küreselleşmesinin – hadi adlı adınca söyleyelim mi?

Yeryüzünün hemen hemen bütün büyük şehirlerinde, ABD'nin Irak'ı istilâ savaşına karşı eşi görülmemiş sayıda eşgüdümlü gösteri yapılacağı belirtildi. En az 10 milyon insanın aynı anda sokaklara çıkacağı 15 Şubat gününün, dünya tarihindeki en büyük protesto günü olması bekleniyor.

Başkan Bush epey bir süredir ortalıkta gözükmüyordu: "Ulusa sesleniş" (State of the Union) konuşmasıyla dünyanın karşısına çıktı ve fakat bilmediğimiz birşey söylemedi maalesef: Savaş yakın, ortalığı yakın, gibilerden birşeyler dedi.

Bush'un 5 gün önce T.C. Başbakanı'na gönderdiği çok özel "havuç-sopa" mektubunun da aynı gazetede yayımlanmış olması iki kere ilginçti.

Dünya Sosyal Forumu Porto Allegre'de toplanıyor. Yağmur ve arkasından güneş.

"ABD'nin ithal petrol ihtiyacı, şimdi günde 10.4 milyon varilken, bu ihtiyaç 2020'de 16.7 milyon varile çıkacaktır.

Fransa Cumhurbaşkanı Chirac ile Alman Şansölyesi Schröder, iki ülke arasındaki dostluk anlaşmasının 40. yıldönümü vesilesiyle biraraya gelmişlerdi geçenlerde.

ABD halkı ve dünyanın belli başlı bütün ülkelerinde kitleler sokağa dökülmüş, "ya akıl!" diyorlar.

San Francisco'dan Washington DC'ye kadar uzanan geniiş bir anakara parçası üzerinde ilâhilerini mırıl mırıl (ve çın çın) terennüm eden Budistler, Amerika'nın dört bir yanından toplaşan dinibütün Hıristiyanlar, Vietnam savaşından kalma bedeni ve ruhsal yaralarını vakarla taşıyan sakatlar, baston ve d

Yeni milenyumun en belirgin trendlerinden biri, küresel olarak açık toplum olma yoluna gidiyor olmamız galiba. "Açık Küre" oluyoruz. Eski "riya" toplumundan gittikçe uzaklaşıyoruz. Herkes neyin peşindeyse açıkça söylüyor artık.

Bu Site'de sayısız yazıda ele alınan bir konu vardı. Savaşkanlığın ardında petrol akışının ve dolayısıyla petrol zengini Ortadoğu'nun ABD tarafından tam kontrol altına alınması çok yazıldı çizildi. Meğerse, doğru değilmiş!

Her gün bir kez daha gazeteleri alıp okurken, asıl derdim, her gün bir kez daha "quo vadis?" sorusunu sormaktır. Nereye gidiyorsun? Hem kendime, hem de dünyaya yeniden sorulan ve elbette hiçbir cevabı olmayan bir soruyu: "Ne olacak bu kâinatın hali?" sorusunu yani.

Bu mesele, etik bir meseledir. Bir tek kişinin ölecek olması ihtimali bile saldırıya karşı çıkılması için gerekli ve yeterli bir sebeptir.

Şimdi duyguları, tutkuları ve –ne yalan söylemeli? – hırsları da işin içine karıştırmanın tam zamanı geldiği anlaşılıyor. Nitekim Britanya Başbakanı Blair de savaşı "tutkuyla" istediğini belirtmiş dün.

ABD Dışişleri'nin 3. numarası John Bolton'un – yılın sözü olmaya şimdiden aday – şu vecizesi, tefrikacılarınızı ibrenin iyiden savaşa doğru kaydığına ikna eden son bilgiydi: "Birleşmiş Milletler diye birşey yoktur.

ABD üst düzey subay ve yetkililerinin Türkiye konusunda sabrı tükenmek üzereymiş artık. "Askeri planlama açısından Türkiyenin evet ya da hayır cevabı konusunda 'kritik kütle'ye ulaştık," demişler.

Türkiye'nin son yıllarda gördüğü en büyük uçak faciası meydana geldi. Diyarbakır uçağı yanarak düştü ve 75 kişi öldü, 5 kişi yaralandı. Kazanın medyaya yansıdığı saatlerde Türkiye'nin son yıllarda gördüğü en önemli kokteyl olayı yaşanıyordu.

Savaş diplomasisi bütün hızıyla devam ediyor; Britanya'nın ardından Fransa da askerlerine hazır olmaları emrini veriyor; ABD Savunma Bakanı Rumsfeld, Saddam'ın sürgüne gönderilmesi gerektiğinden ve denetçilerin delil bulamamalarının Irak'ta kitle imha silahı olmadığı anlamına gelmeyeceğini söylüyor.