Günün Sözü

"Ömrümün baharında kısa şiir yazamam./ Hava fırtınalı diye gökyüzüne darılamam./ Hürriyetim betonla çevrili diye,/ Hayatıma taş bağlayamam./ Kâğıdım yok diye kalemimi kıramam./ Adımlarım küçük diye yürümeyi bırakamam./ Doğarken ilk nefesimle içime bulut kaçmış,/ Düştüğüm ilk anda hayallerimin kanadını kıramam./ Şimdi tutukluyum diye, Adalete olan inancımı baltalayamam!"

Lokantanın salonundaydık, İsrail ordusu saldırdı ve herkes öldü. Gençlik öldü... Ne olduğunu size anlatamam. Salon girişindeki gençler ... yerlerde kanları göl gibiydi. Allahım! Kan gölleri.

Artık ormanı sadece bireylerden oluşan bir topluluk gibi değil, faz korelasyonlu bitkilerden oluşan bir orkestra gibi görüyoruz.

Çocuklar ağlıyor, kadınlar güvenli bir yer bulmak için etrafta koşuşturuyor. Dehşete kapılmış durumdayız ve ne yapacağımızı bilmiyoruz. İnsanlar evlerinden kaçıyor, yoğun bir belirsizlik hissi var.

Bu ağaçlar birer ansiklopedi. Her birey, türün devamı için büyük önem taşıyor... Dünya genelinde karbon emisyonlarının üçte birini ormanlar emer. Ancak iklim değiştikçe bu denge değişebilir. Ağaçların nasıl tepki verdiğini bilmek kritik önemde.

Barışı görmek istiyordun, çocukların yetim kalması kalbini parçalıyordu, sütten de ağzın hiç yanmıyordu. Bir tür barış mıydı bilmiyorum ama hastane koridorlarındaki sınıfsız bayraksız hüzünlü umutlu kalabalıkta barışa benzer bir şey gördüm ben. Gözün arkada, aklın bizde kalmasın.

Çalışırken ölmediğimiz, sağlığımızı kaybetmediğimiz, tükenmediğimiz, tacize, şiddete, ayrımcılığa uğramadığımız, 8 saat insanca çalışıp 8 saat insanca dinlenip 8 saat insanca yaşadığımız bir hayat mümkün.

Otoriter uygulamaların yükselişi ve uluslararası hukukun yok edilişi kaçınılmaz değil. İnsanlar, insan haklarına yönelik saldırılara direniyor ve direnecek. Hükümetler uluslararası adaleti tesis edebilir, etmeye de devam etmelidir.

Acil bir çağrı: Kanal İstanbul 'Kalan İstanbul’u da yok edecek!

Bize 'Bu ülkenin geleceği' diyenler geleceğimizi karartmaktan başka bir şey yapmadılar. Bizse artık ‘yetti’ diyerek onlara başkaldırıyoruz. Anayasal hakkımız olan protesto hakkını kullanmak için bu sahneyi kurduk. Direnişimiz farklı yollarda sürüyor.

Papa Françesko'nun kurduğu yeryüzü projesi yani yoksullara özel özen gösterilerek yeniden canlandırılacak o 'halden anlama/dayanışma/biraradalık' duygusu, zaman içinde bizi kurtarabilecek tek şey. Ama zaman alacağı kesin...

Eğer ölürsem, gürültülü bir ölüm istiyorum. Sadece son dakika haberi olmak ya da bir gruptaki bir sayı olmak istemiyorum; dünyanın duyacağı bir ölüm, zaman içinde etkisi devam edecek ve zaman ya da mekan tarafından gömülemeyecek zaman ötesi bir imge istiyorum.

Gençlik önünde uzun bir gelecek olan milyonlar demek. Hesapsız, çıkarsız gözüpek olmak demek. Ancak asıl güç emekçilerde. Gençlerin gücünün bir sınırı bulunuyor… Bizim kuşağın 68 kuşağı gibi devrimci olmayı öğrenmesi, düzene en temelinden karşı çıkmayı öğrenmesi gerekiyor.

Yükseköğretimde faşizmi püskürtmeye, kampüslerde çalışanların kontrolünü güçlendirmeye ve yükseköğretimin kurtuluşunun bir parçası olarak Filistin'in kurtuluşu için mücadele etmeye kararlıyız.

STK’lar İklim Kanunu’nun bu haliyle sadece bir para alışverişine yarayacağını söylüyor. Oysa eğer bir İklim Kanunu geçireceksek, bunu bilim insanları ve başta STK’lar olmak üzere tüm paydaşlarla birlikte yapmamız gerekiyor.

Başta öğretmenlerimizin hakkını savunmak için buradayız. Ancak, tek motivasyonumuz bu değil. Yıllardır bizlere açlığı, baskıyı uygun görenlere tepki için de buradayız. 'Yaptım oldu' diyenlere, işlerin böyle yürümediğini hatırlatmak istiyoruz. Belki de burada bizlerin yüzlerini çekecek, sonra adımıza işlem başlatacaklar. Belki ileride kamuda çalışmak istediğimizde aleyhimize kullanacaklar. Ancak biz geleceksizliğimizin farkında olduğumuz için direnişimizi sürdüreceğiz. Kaybedeceğimiz bir şey kalmadı.

Aşırı sağın yönetim ideolojisi canavarca, üstünlükçü bir hayatta kalma (survivalism) ideolojisi haline geldi. Görevimiz onları durduracak kadar güçlü bir hareket inşa etmek.

Cuma sabahı "Merhaba Canım’da bunu konuşalım" diye Özdeş Özbay’a mesaj atacakken, hayalet telefon sendromum nüksetti... ABD, Rusya, Macaristan, Polonya, Irak ve tabii ki Türkiye’deki LGBTİ+ gündemini 15 günde bir Apaçık Radyo’da Ömer Madra ve Özdeş Özbay’la konuşmaya o kadar alışmışım ki, haberi izledikten sonra burnumun direği hafif sızladı.

Habersizlikten bunaldığımız bir zamanda kantinden el radyosu geldi. Ne var ki zaten zor çeken radyoda iktidar medyası dışında bir haber kanalına ulaşmak mümkün değil… Mesele “muhalif ses” duyma meselesi değil. Haber alma hakkı yurttaşın sağ/sol/merkez fark etmeksizin her çeşit görüşe, habere ulaşması ve bu veriler doğrultusunda da bilgilendirilmiş bir yurttaş olarak bağımsız bir iradeyle kanaat oluşturması için gerekli.

Ben oraya giderken 'madem onlar bizi öldürdüler, biz de onları öldürelim' diye düşünüyordum. Sonra bir baktım: evet onları öldürüyorduk ama onların karılarını, çocuklarını, kedilerini, köpeklerini de öldürüyorduk. Üstüne üstlük, evlerini yerle bir ediyor, mezarlarına tükürüyorduk.

Erdoğan adında bir adamla çok iyi ilişkilerim var. Basının, Erdoğan'ı sevmeme kızdığını biliyorum ama ben onu seviyorum, o da beni seviyor... Sorunlarınızı çözerim.

Bu yolu, insanlara yardım etmeyi ben seçtim.

İşte benimle ilgili bazı haberler: Dün (Çarşamba) İstanbul’da polis tarafından gözaltına alındım, 17 saat boyunca tutuldum ve ardından Türkiye’den Birleşik Krallık’a sınır dışı edildim. 'Kamu düzenine tehdit oluşturduğum' gerekçesiyle. [...] Yaşadığım ve sevdiğim ülkeden [...] Gazetecilik suç değildir.

Ülkemizin geleceğini zorla baskı altına alan siyasi karar ve uygulamalardan bir an önce vazgeçilmesini, demokratik hukuk devletinin gerekliliği olan kurumların acilen işler hale getirilmesini talep ediyoruz. Orta Doğu Öğretim Elemanları Derneği olarak, demokratik özerk üniversiteyi, her koşulda bize yol gösteren bilimsel bilgiyi, diplomalarımızı ve diploma itibarını savunmaya devam edeceğiz.