Günün Sözü

Şu an burada Yahudiliklerinin ve Holokost'un bir işgal ile gasp edilmesini reddeden kişiler olarak karşınızda duruyoruz. Bu işgal, ister 7 Ekim kurbanları olsun, isterse halen Gazze'de devam eden saldırıların kurbanları olsun, pek çok masum insanın kaybına yol açtı.

Annem bana derslerimi öğretir ve okulda öğrendiğim her şeyi benim için tekrar ederdi, babam da benimle ilgilenir ve büyüdüğümde öğretmen olacağımı hayal ederdi. Ama işgal tüm hayallerimizi öldürdü. Bana olan sevgileri tüm sevgilerden daha büyüktü ve onları özlüyorum.

"Artık hayal görmüyorum" diye başlayan şarkının aksine, benim hâlâ hayalim var. Sıcak bir duş almayı, çilekli dondurma yemeyi ve güvende olmayı hayal ediyorum.

Evsiziz ve tehlikedeyiz. Soruyoruz: PEKİ ŞİMDİ NEREYE GİDECEĞİZ?

2017'de yayınlanan bir araştırmaya göre, tarımsal üretimin beklenen talebe ayak uydurabilmesi için sulamada kullanılacak suyun bu yüzyıl ortasına kadar %146 artırılması gerekiyor. Buradaki büyük problem şu: Su kaynaklarımız zaten sonuna kadar tüketilmiş durumda.

Ben ne sizin çektiklerinizin ne de beklentilerimizin beyhude olduğu fikrinde değilim... Memlekete, dünyaya, hayata, kadere başımıza gelenler için öfkelenebiliriz de. Yine de bildiğim bir şey var, hayata küsemeyiz. Memlekete de küsemeyiz. İnadına umuda, iyiye, güzele, hayallerimize sarılmak zorundayız. Sizlerden gelen her haber inadına hayallere, inadına memlekete sahip çıkmaya dair bence.

Kendini yakmak şiddetsiz bir umutsuzluk eylemidir.

İsrail’in küratöryel ekibi çağdaş anneliği yansıtan ‘Doğurganlık Pavyonu‘nu planlarken, İsrail 12 binden fazla çocuğu öldürdü ve üreme bakımı ile tıbbi tesislere erişimi yok etti... Bienal, soykırımcı bir apartheid devletine platform oluşturmaktadır.

"Artık soykırıma ortak olmayacağım… Filistin’e Özgürlük!”

İklim hedeflerimize ulaşmak ve çalışma koşullarımızı iyileştirmek için toplu taşımacılığımızın uygun finansmana ihtiyacı var. Birlikte mücadele ettiğimizde çok daha güçlü olduğumuz açık... Artık gururla bir iklim aktivisti olduğumu söyleyebilirim.

Televizyonda her zaman 'zafer, zafere ihtiyacımız var' diyorlar ama zafer nedir ki? Ukrayna'yı fethetsek bile, elde edeceğimiz tek şey harabeye dönmüş bir ülke ve bizden nefret eden bir halk olacak. Ukraynalılar nasıl nefret edileceğini biliyor, bunu onlara biz öğrettik.

Hakların doğaya ya da Toprak Ana'ya uygulanabileceğini kabul etmiyoruz. Diğer ülkelerin bunu yaptığını kabul etmekle birlikte, bu Birleşik Krallık için temel bir ilkedir ve bundan sapamayız.

Dünya literatüründe, maksimum 150 metre olan 'liç yığını'nın burada 257 metreye ulaştığını tespit ettik; bu inanılmaz bir rakam. Dünyada böyle bir 'liç'e rastlamadık.

Bu yaptıkları yanlarına kâr kalmamalı. Julian'ın özgürlüğe ihtiyacı var ve bizim de gerçeğe.

Ben diyorum ki altın madenleri aslında sadece doğayı, toprağı, suyu, havayı değil hukuku da kirletti. Siyaseti kirletti. Toplumu, toplumsal ahlakı kirletti. Ve bu çok çarpıcı bir şekilde Erzincan’da görülüyor. 

Dehşetengiz bir trajedinin ta içinden geçmekteyiz; Zincirlerinden boşanmakta olan bu şeyin karşısında güçsüz olsak da... Şunu diyorum: Tanıklık edelim! Tanıklığımızı Sürdürelim. Çünkü, elle tutulur şekilde direnemediğimizde elimizde kalan tek şey Tanıklıktır!... Zihinlerimizde direnelim. Aptal yerine konmayalım. Unutmayalım. Şeylerle kafadan yüzleşme cesaretini kendimizde bulalım.

Sanırım Gazze'de yaşayan her insan güvenli bir yerde bulunma duygusundan yoksun. İsrail'in her hangi birimize erişmesinin ve bizi, rüyalarımızı, ailelerimizi, arkadaşlarımızı ya da yakınlarımızı öldürmesinin sadece bir an meselesi olduğunu biliyoruz... Ama yerine getirmemiz gereken bir görevimiz olduğunu da biliyoruz: Misyonumuz, Gazze'deki sessizlerin sesini iletmek... Bu bütün bir halkın hikâyesi.

Siyanür liçli madencilik yasaklanmalıdır. Felaketin yaşandığı alanda delillerin karartılmasının önüne geçilmeli, süreç kamuoyuna açık biçimde yürütülmelidir.

Öyle bir boğulma, öyle bir felaketin içindeyiz ki, kimseye sesimizi duyuramıyoruz. Öyle bir baskı var ki… Hür irademizi bile kullanamıyoruz. Madenin kapatılmasını istiyoruz!

'Söz uçar' deniyor ya,  kutsal kitaplarda buna 'kelam' diyoruz. Kelamın çok büyük değeri var. Radyo denen şey bu kelamı taşımak zorunda. Ben oradan her dinlediğim sözcüğü, çok hafif bir şey de anlatsa, son derece ciddi ve ağır haber de verse, dikkate alırım. Her sözcüğün kendi içinde canı ve değeri olmalı...

Buradan bir kez daha haykırıyoruz: Nefretinizle var olmadık ki, şiddetinizle yok olalım! Sizlerden korkmuyoruz, buradayız ve suratlarınıza bakıyoruz! Ya da korkuyoruz ayol ama yine de buradayız!

Sırtımız sınır hattına dayalı, yüzümüz Akdeniz'e dönük. Nereye gidelim? Gidecek yer yok. Bugün bir milyon, hatta bir milyondan fazla insan, bu soruyu soruyor: Nereye gidelim?

Her çocuk bütün bir evrendir. Onların korunmasından daha büyük bir sorumluluk yoktur.

Hükümetimizin ailemin üyelerinin hayatlarını gerçekten önemsediğine dair kanıtları arayıp durdum ama hiçbirini göremedim. Aralarında doktorlar, eczacılar, avukatlar, mühendisler, düzinelerce çocuk, birden fazla küçük bebek de dahil, ailemden yaklaşık yüz varlık öldürüldü.